pies słucha

Odkurzanie dźwięków

Przyjemnie i owocnie siedzi się nad biografią, która niemalże zmusza do hurtowego słuchania dobrej, różnorodnej, albo chociaż rzadko słuchanej na co dzień muzyki. Co kilka dni przychodzi takie popołudnie, kiedy trzeba założyć słuchawki na głowę i odpłynąć na kilka godzin w świat post-progresywnych dźwięków z ubiegłej dekady. I nie mam tu na myśli płyt Riverside, bo to, że one grają mi od kilku tygodni niemal bez przerwy, po kilka godzin dziennie, to „oczywista oczywistość…” Dla poszerzenia perspektywy trzeba zapoznać się z wydawnictwami „spokrewnionymi”, czyli np. z wszelkim rockowym narybkiem działającym w Polsce dekadę temu. No i przede wszystkim z zagraniczną post-progresywną konkurencją, bo Riverside od sukcesu „SLS” należy rozpatrywać raczej w kontekście wydarzeń międzynarodowych. Siedzę obecnie w samym środku ubiegłej dekady.  Wbrew rockowym ortodoksom powiem, że to nie był tak tragiczny czas dla muzyki, jak to się powszechnie uważa.

Książka biograficzna o Riverside ma rozbudowaną „genezę zespołu” i utrzymywane szerokie tło. W moim zamierzeniu będzie to przestrzenna opowieść, w której zespół zostanie osadzony jako część całej historii muzyki rockowej i progresywnej, a także jako uczestnik pewnej „ruchomej” i różnorodnej sceny gatunkowej, którą nazywam post-progresywną. Wiąże się to z tym, że w większości rozdziałów pojawi się kilka akapitów poświęconych sytuacji na rynku muzycznym, ówczesnym premierom, przebojom i innym ważnym wydarzeniom. Słowem: co jakiś czas na chwilę wychylam głowę z obozu Riverside i podglądam (i podsłuchuję) co słychać u konkurencji. A konkurencję chłopaki z Riverside mieli przez te naście lat bardzo ciekawą i mocno zróżnicowaną.

Pracując nad trzecim rozdziałem, w którym opisałem wydarzenia drugiej połowy roku 2003 i roku 2004, odświeżałem sobie dźwięki płynące na nowej fali polskiego rocka, czyli nie tylko intrygujący „SUSAR” Indukti, najbardziej z Riverside spokrewniony, ale też legendarny debiut Comy oraz cieszące się wówczas pewnym zainteresowaniem dokonania kapel mocno promowanych przez Piotra Kaczkowskiego: Kombajn do zbierania kur po wioskach, Freak of Nature i Oranżada. Różnie było z jakością tamtych nagrań, nie wszystkim te gitarowo-psychodeliczne popisy przypadły do gustu, ale trzeba przyznać, że coś się wtedy na tym polskim rockowym podwóreczku działo…

Rok 2005 z kolei sypnął na świecie bardzo różnymi płytami post-progresywnymi. Już w styczniu ukazał się „World Through My Eyes” RPWL, jeden z przełomowych albumów dla tych niemieckich post-flojdowców. W marcu ukazał się „Deadwing” Porcupine Tree i „Frances the Mute” The Mars Volta – dwa bardzo odległe progresywne światy. W czerwcu do sklepów trafiły „Octavarium” Dream Theater i „SurREvival” reaktywowanego Quidam, a we wrześniu „Good Apollo I’m Burning Star IV, vol I” Coheed and Cambria. Też trzy albumy z zupełnie innych bajek, a jednak spokrewnione artrockowymi naleciałościami i rozwiązaniami. I pomyśleć, że gdy w październiku ukazał się „Second Life Syndrome” niemalże z marszu trafił do ścisłej czołówki płyt wydanych w tamtym roku. Nie brak głosów, że drugi album Riverside był najlepszą progową płytą AD 2005, a i w wielu nie-progresywnych podsumowaniach walczył o czołowe lokaty.

Ciekawie dziś z perspektywy tych dziesięciu lat słucha się wymieniowych wyżej płyt. Niektóre całkiem nieźle się sprzedawały, inne wówczas bardzo chwalone, dziś zostały zapomniane… Ale szczególnie przyglądając się aktywności grup obciążonych przedrostkiem „prog”, można odnieść wrażenie, jakby próbowała się wtedy narodzić nowa „progresywna arystokracja”.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>